Określenie „umowa” może być rozumiane bardzo szeroko: od słownego porozumienia się i ustalenia jakiejś drobnej kwestii między znajomymi aż po formalny dokument łączący dwie lub więcej stron obowiązkiem wykonania świadczenia, wpłacenia gotówki bądź uregulowania innego rodzaju zobowiązania. Wszystkie szeroko rozumiane umowy łączy zawsze jedno: jest to czynność co najmniej dwustronna, ponieważ logicznym jest, iż nie można „umówić się” o cokolwiek z samym sobą.

W prawie cywilnym zakwalifikowanie umowy jako dwustronnej czynności prawnej niesie za sobą wiele konsekwencji, które znalazły swoje odzwierciedlenie przede wszystkim w tytule III Kodeksu cywilnego – „Zobowiązania”. Przepisy w nim zawarte szczegółowo regulują kwestie wspólne dla wszystkich rodzajów umów oraz kwestie szczegółowe dla umów nazwanych.

Umowy, które nie zostały wymienione w Kodeksie cywilnym są zawierane między stronami na zasadzie swobody umów, to znaczy, że ich strony mogą swobodnie wybierać formę umowy i kształtować jej treść w granicach określonych przez prawo.

Do wspomnianych umów nazwanych w Polsce zalicza się przede wszystkim: umowę sprzedaży, zamiany, dostawy, komisu, najmu, leasingu, użyczenia, pożyczki, o dzieło, o pracę, umowę zlecenie, agencyjną, darowizny, renty i wiele innych. Z kolei do najczęściej wykorzystywanych w działalności gospodarczej, ale nie uregulowanych w kodeksie cywilnym zalicza się umowy factoringu, franchisingu, sponsoringu, merchandisingu, know-how, consultingu, umowy lombardowe, brokerskie, dealerskie czy kooperacji.

Znajomość przepisów prawa regulujących kwestie zawierania umów jest dziś niezbędna nie tylko dla osób związanych z biznesem, ale także dla każdego obywatela, który podpisuje lub tworzy tego rodzaju dokumenty.